انسان تا ابد زیبا ست

در زمانی از تاریخ به دنیا میآییم، در جامعه، کشور، فرهنگ، سیاست، اقتصاد و اعتقاداتی که ما نساخته ایم. نمیدانیم چه کسانی و چه محیطی شخصیت و کالبد روحی و جسمی ما را میسازند. اما  همواره از ما میخواهند نقشی درست ایفا کنیم  همان نقشی که آنها میخواهند و آنها درست میپندارند. نقش جنسیتی، مذهبی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی یا هنری و همه ش، حتی داشتن یا نداشتن نگاه انتقادی و تحلیلی  به همه چیز به ما خواسته و ناخواسته اموزش داده میشد. و با تمام اینها باید نقشمان بی همتا هم باشد،!!!؟  انسانها این دسته های کلونی غیر همشکل، با تضاد ها، تفاوت ها و یا  همسویی ها و  تشابهات  و البته فریب های با ساختار و هدفتی بشدت نزدیک به هم در سراسر کره خاکی متولد میشوند و زندگی میکنند و میمیرند. بی آنکه درباره تمام چیزی که بودند و هستند و میخواهند باشند، خود باشند، مگر میشود خود بود!براستی ما انسانها چه چیزی در زندگی دیدیم و برای چه انسان دیگری را به این جهان فرا میخوانیم !  آیا در نهانمان میخواهیم آنها  معادله و معمای زندگی  و مرگ را برای ما کشف کنند آن هم با میراث همه جانبه ای که از قبل از تولد برایشان ساخته شده و ساخته ایم!؟ انسان تا ابد زیبا ست...